اسم من چیست خدایا چه کنم یادم نیست 

          امشب آماده شدم تا چه کنم یادم نیست

            من که همسایه نزدیک شقایق بودم

           پاشدم آمدم اینجا چه کنم یادم نیست

             من چرا از تو بریدم و چرا برگشتم

  و بنا شد که دلم را چه کنم یادم نیست.

عشق آتش است اما آتشی سرد با وجود این باید در این آتش سوخت زیرا این آتش تطهیر کننده است.
این آتش فقط برای تطهیر کردن می سوزاند ناخالصی است که می سوزد و طلای خالص باقی می ماند .
بدین سبب عشق رنج آفرین است زیرا خواهان خراب کردن ماست تا دوباره آباد کند دانه باید شکسته شود وگرنه درخت چگونه می تواند متولد گردد؟
رود باید به انتها برسد وگرنه چگونه می تواند به دریا ملحق شود؟
بنابراین راحت باشیم و بگذاریم سوخته شویم وگرنه چگونه می توانیم متولد گردیم و خویشتن خویش را بیابیم؟

التماس به خدا عزت است اگر براورده شود نعمت است و اگر براورده نشود حکمت است اما التماس به خلق ذلت است اگر براورده شود منت است و اگر براورده نشود خفت است

ز فراق سینه سوزت ، غم سینه سوز دارم

گلِ من قسم به عشقت ، نه شب و روز دارم  

 به دو گونه ی لطیفت، به دو چشم اشک ریزم
 
که به راه عاشقی ها ، زبلا نمی گریزم 

به تو ای فرشته ی من ، گلِ من، ترانه ی من 

که جدایــی از تو باشد غم جاودانه ی من 

چون تو در بَرَم نباشی، غم بی شمار دارم  

تو بدان که با غم تو ، غمِ روزگار دارم

به خداوندابه آستانت دعا می خوانم

و نغمه می سرایم

خداوندا تنها نیازم را تو می دانی و بس

خداوندا در دل تاریکیها

و در اوج روشنائیها دستانم را

با امید به تو و رو به تو بلند میکنم

 و در انتظار اجابت توام

خداوندا خستگیها را از وجودم

تیرگیها را از قلبم و نامیدیهارا

از فکر و روحم بزدای ای خدای بزرگ

اگر آمدی برای من ای مهربان چراغ بياور

شاعر وفرشته ای باهم دوست شدند فرشته پری به شاعر دادو شاعرشعری به فرشته .
شاعر پر فرشته را لای دفترش گذاشت وشعرهایش بوی اسمان گرفت وفرشته شعر شاعر را زمزمه کردودهانش مزه عشق گرفت.
خدا گفت:دیگر تمام شد.دیگر زندگی برای هردوتان دشوار می شود.زیرا شاعری که بوی اسمان را بشنود
زمین برایش کوچک است وفرشته ای که مزه عشق را بچشد اسمان برایش تنگ.
پر فرشته دست شاعر را گرفت تا راههای اسمان را نشانش بدهد و شاعر بال فرشته را گرفت تا کوچه پس کوچه ای زمین را نشانش بدهد شب که هر دو به خانه برگشتند 
روی بال فرشته قدری خاک بود و روی شانه های شاعر چند تا پر