سال نو مبارک

پروردگارا!
در آفتاب کم رنگ زندگیم

 و پیاده رویی که نمی دانم به کدامین خیابان منتهی می شود

و در تلاطم شاخه های بی برگ،

زیر چتری که مرا از باران مهربانت جدا می کند

به دنبال نیمکتی می گردم

که لبریز از رویاهای کودکانه و آرامش دل  بی قرارم باشد

آنگونه که بتوانم تو را در ذره ذره وجودم احساس کنم

اشک وآه

حالا که فرصتی برای با تو بودن نیست نهال آه ! می کارم وعلف های هرز کاشکی را درو می کنم , در اندک زمان مانده از حضور تو در کنارم اشک هایم را در سیلاب احساسات عاشقانه ام برای رویش دو باره مهر ودوستی به کانون دامنه های رویا های شیرین با تو بودن ها جاری می کنم وتو ای پرنده زیبای رمیده از اشیان برای انکه دوباره بیایی تن خویش را چگونه پیرایش کنم تا در فرصت مانده تا بهار نهال اشک وآه بخشکد ودرخت محبت در کانون عاطفه های گلهای لب رود خواستن ها بروید . آه ! اشکهایم برای ماندن بهانه تو را می گیرند وآه ! از جانم دیگر نای بر امدن ندارد قلبم با آه واشک سرشته است بهار نزدیک است نیازم به سر خوشی ومستی هیچ اهنگی را جز ترانه وملودی با تو بودن ها باور نمی کند .

امروز واپسین قطرات اشکم واخرین اه! در غروب بارانی گو نه هایم درباتلاق گفتن هایم وقتی زبانم تو را صدا می زد هر دو بهم رسیدند خاستگاه هر دو قلب تنها وناامید شاعری بود که مثنوی زرد می سرود ,اشک رنگین کمان ارزوها با خود داشت واه اندوه خاطرات با تو بودن ها, کنار رود مرداب زده لبانم تلاقی اه واشک دیدنی بود یکی هیجانش برای خاک ودیگری پراحساسش برا ی پرواز را مهیا می کرد وداع اتش و اب دیدنی بود بوسه ای که اشک از لب پر اه گرفت قانون اول عشق یعنی فنا شدن شروع شد ,خاک سرد کوچه ای غمگین ولبخند گلسنگی که اسمان بی ابر را بارانی ندیده بود پایان اشک بود  ,آه ! سردی غروب وحررات اتشین اه ! حباب ارزوها را ترکاند وپرواز تا کهکشان عشق اغاز شد وقانون دوم عشق یعنی بی نهایت شروع شد . قلب وامانده وتنها بود , بار خون دلها را بردوش می کشید خسته ودل نگران کسی را صدا می زد که در دور دستها لبخند را تقدیم غروب خورشید وامید را به خاک تیره باغچه فرداهایش هدیه می داد , خاک ونور  در سبدی به رنگ گونه های رز وبه ابی دریاها گل عشق کاشتند وقانون سوم عشق, یعنی پیوند به هستی اغاز شد وقلب نگران بارقه امیدی را در اسمان خیالش دید وبا امید به فرداها شب وتنهاییش اغاز کرد .

امید که فر داها بیایند

تو زمستون زیر برفا، روی جاده های باریک

اون غریبه خوب می دونه که سفر سخته و تاریک

تک درخت روی قله میگه که فصل بهاره

تو مشت خستش بذر امیدو میاره

ببار ببار، ببار ببار ای آسمون، ای آسمون پر نشون

که تشنست فصل خزون

بیین ببین، ببین ببین ای آسمون، ای آسمون پر نشون

ماهو بیار به جادمون

زردی برگای پاییز مثل رفتن میمونه

رفتن غریبه ای که زیر بارون می خونه

سبزی برگ درختا دیگه انتها نداره

غریبه با کوله بارش جنگلو تنها میزاره

عطر بارون نمیاد، کوچه باغا خشکیدن

دیوارای کاگلی رنگ ماهو ندیدن

عکسای یادگاری روی طاغچه پوسیدن

گلای شمعدونیمون بوی عشقو نمی دن

ببار ببار، ببار ببار ای آسمون، ای آسمون پر نشون

که تشنست فصل خزون

بیین ببین، ببین ببین ای آسمون، ای آسمون پر نشون

ماهو بیار به جادمون

یه شعرقشنگ واستون میزارم ومیرم

ممکنه آخرین پست سال ۸۵ باشه

نمیدونمُ شایدهم آخرین پست زندگیم

شنیدی که چون قوی زیبا بمیرد                              فریبنده زاد و فریبا بمیرد      

     شب مرگ تنها نشیند به موجی                        رود گوشه ای دور و تنها بمیرد

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب                که خود در میان غزل ها بمیرد  

  گروهی بر آنند کین مرغ شیدا                                کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد  

     شب مرگ از بیم آنجا شتابد                              که از مرگ غافل شود تا بمیرد

من این نکته گیرم که باور نکردم                         ندیدم که قویی به صحرا بمیرد

چو روزی ز آغوش دریا بر آمد                            شبی هم در آغوش دریا بمیرد

تو دریای من بودی آغوش وا کن                       که می خواهد این قوی زیبا بمیرد

Let's bomb 300!

دلم تنگ است اين شبها يقين دارم كه مي داني .

صداي غربت من را ز احساسم تو مي خواني

. شدم از درد و تنهايي گلي پژمرده و غمگين .

ببار اي ابر پاييزي كه دردم را تو مي داني .

ميان دوزخ عشقت پريشان و گرفتارم .

چرا اي مركب عشقم چنين آهسته مي رانی .

 تپش هاي دل خستم چه بي تاب و هراسانند .

 به من آخر بگو اي دل چرا امشب پريشاني .

 دلم درياي خون است و پر از امواج بي ساحل .

درون سينه ام آري تو آن  موج هراساني .

هماره قلب بيمارم به ياد تو شود روشن .

 چه فرقي مي كند اما تو كه اين را نمي دانی .

http://groups.yahoo.com/group/naziabadiha/

من غروب عشق خود را در نگاهت ديده ام.... من بناي ارزو ها را زهم پاشيده ام.... آنچه بايد من بفهمم اين زمان فهميده ام.... در دل خود من به عشق پوچ تو خنديده ام

با خودم عهد بستم بار ديگركه تورا ديدم،بگويم از تودلگيرم. ولي باز تو را ديدم و گفتم : بي توميميرم تقدیم به عشقم..............................

 مي دوني چرا رنگ غروب سرخه؟ چون خورشيد وقتي مي بينه من وتو با هم دوستيم آتيش مي گيره

اگه کسي رو دوست داري نه براش ستاره باش نه آفتاب چون هردوشون مهمون زود گذرند. پس براش آسمون باش که هميشه بالاي سرش باشي  

من غریبه ای دیروز. آشنای امروز و فراموش شده ای فردا.پس در آشنایی امروز مینگرم.تا در فراموشی دنیا یادم کنی!

زندگي کتابي است پرماجرا ، هيچگاه آنرا به خاطر يک ورقش دور مينداز

زيباترين گل با اولين باد پاييزي پرپر شد، باوفاترين دوست به مرور زمان بي‌وفا شد، اين پرپر شدن از گل نيست و اين بي وفايي از دوست نيست از روزگار است

از گناه فاصله بگیریم
شیطان دارد با ما عکس یادگاری میگیرد

كاغذتم
 احساساتت رو روم بنويس .عصبانيتهات رو روم خط خطي كن . اشكاتو باهام پاك كن.حتي اگه سردت شد بسوزونم تا گرم بشي .فقط دورم ننداز............

آنکه مي‌خواهد روزي پريدن آموزد، نخست مي‌بايد ايستادن، راه رفتن ، دويدن و بالارفتن آموزد. پرواز را با پرواز آغاز نمي‌کنند

دنيا دو روز است يک روز با تو يک روز بر عليه تو ........... روزي که با تو ست مغرور نشو .... روزي که بر عليه توست مايوس نشو

الهی میدون بشی منم وانت بشم دورت بگردم

آخر از عشق تو ساكن كليسا ميشوم . ميكشم دست از مسلماني مسيحا ميشوم . آنقدر بر كشتي عشقت نشينم همچو نوح . يا به عشقت ميرسم يا غرق دريا ميشوم

ای عشق مدد کن به سامان برسیم چون مزرعه تشنه به باران برسیم یا من برسم به یار و یا یار به من یا هر دو بمیریم و به پایان برسیم

دوستی یک فرصت نیست بلکه مسئولیتی شیرین است

حسین پناهی

برای از تو نوشتن بهانه لازم نیست

برای خواندن از تو ترانه لازم نیست

روزگاری بود که دیوانه وار عشق تو را می سوتودم

                              و تو آیینه تمام نفس هایم بودی

اما خیال پرواز کردنت در هیچ گوشه از ذهنم گل نکرده بود

تا اینکه تو عاقبت روزی با تمام خاطراتت راه آسمان را در پیش گرفتی

و برای همیشه عشق و زندگی و خدا و مرا از یاد بردی

ای همه چیزم

  هر چي آرزويه خوبه مال تو

  هر چي كه خاطره داري مال منو

  اون روزهاي عاشقونه مال تو

  اين شبهاي بي قراري مال من

  منم حسرت با تو باز شدن

  تويي و بدون من رها شدن

  آخرت غربت دنياست مگه نه؟

  اول جدايي آشنا شدن

   تو نگاه آخر تو آسمون خونه نشين بود

   دل تو شكسته بود و همه قصه همين بود

   مي تونستم با تو باشم مثله سايه مثل رويا

   اما بيدارم و بي نو مثل تو تنهايه تنها

   هر چي آرزويه خوبه مال تو

   هر چي كه خاطره داري مال من