هم داستان من باش تا بیکرانی از عشق

 پرواز کن دوباره در اسمانی از عشق

ای آخرین بهانه،با تو مرا همین بس

 یک خلوت از ترانه،با سایبانی از عشق

یک کوچه از طراوت یک خانه از اقاقی

 یک سفره از رفاقت با لقمه نانی از عشق

ای هم صدای بی دل آرام همچو ساحل

 هر دم تو را بیابم در بیکرانی از عشق

باران اشک هایت وقتی نشست بر دل

 دیدم در آن نگاهت رنگین کمانی از عشق

در لحظه های سردم یاد تو شعله ور بود

 جا مانده در گلویم بغض نهایی عشق

قاصدک ٬ هان چه خبر آوردی

از کجا از که خبر آوردی

انتظار خبری نیست مرا ٬ نه ز دَیار و دیاری ٬ باری

قاصدک ٬ با تو نباشد کاری

برو آنجا که تو را منتظرند٬

قاصدک ٬ در دل من همه کورند و کرند

تجربه های همه تلخ با دلم می گوید که دروغی تو ٬ دروغ

که فریبی تو فریب      

قاصدک ٬ ابرهای همه عالم شب و روز

در دلم می گریند

قاصدک در دل من همه کورند و کرند

برو آنجا که تو را منتظرند

شبی به خلوت من از پی نظاره بیا
 به چشمهای درخشان تر از ستاره بیا
اگر چو ماه به وقت سحر برون رفتی
به شب که تیره شود آسمان دوباره بیا
دو گوش خویش به پروین و زهره آذین کن
به خلوت شب من با دو گوشواره بیا
به پیش جمع کلامی مخواه از لب من
به چشم من نظری کن به یک اشاره بیا
اگر که گریه ی ما را ندیده یی هرگز
شبی به خلوت من از پی نظاره بیا 

                                               دگر در قلب بیمارم نماندست آرزویی چند

دل من بر که خوش باشد در این گلخانه ی بیرنگ

                                               بزن جانا که دلتنگم بزن ساز و نوایی چند

بگو از عاشقی کردن کجا نامی به جا ماندست

                                       ببوسم هر وجب خاکش به تسبیح و ثنایی چند

بسوزانم همه عالم به آهی کز دلم خیزد

                                           که بشکستند در سینه دلم را با رضایی چند

به هر سو بنگرم ما را نباشد دست دلداری

                                       منم عاشق که حق باشد برای من سزایی چند

بسوزانند شعرم را به جرم فتح شیدایی

                                                      مرا گویند دیوانه به آواز و صدایی چند

                        همه مردم مسیحا را به زخمی آشنا کردند

                    ببین کز شعر پر شورم نماندست های هایی چند

تنها تو هستی که مرا فراموش نکرده ای

همه مرا فراموش کردند و رفتند تنها تو ماندی....

تنها تو به صدایم گوش می دهی....

برایت از چه بگویم؟

از بی وفایی روزگار یا از دل کوچک تنهایم؟

تو هم خواهی رفت....

و من می مانم و دنیای تنهایی....

تا به کی انتظار تا به کی انتظار

تا به کی منتظر ماندن و نوشتن تا بیایی؟

شاید من اشتباه می کنم

دوست دارم وقت رفتن خبرم کنی

تا برای اخرین بار در اغوشت گم شوم

تا برای اخرین بار دستان گرم و پر محبت

را با تمام وجود در بر گیرم

و با تمام احساس لمس کنم....

برو....

ولی فکر غریبه کوچک باش

طواف کعبه دل

وقتی که زندگی با تمام زیبائی هایش در برابر چشمانت قرار می گیرد،

برای شکرگزاری از حق دلت به سوی اسمان پر می کشد.

وقتی که دلت از تمام غربت ها و تنهائی ها پر می شود و مشکلات تورا در

پنجه می فشرد،راهی خانه او می شوی،چرا که فقط ذکر خدا ان هم در کنار مضجع

 امام رئوفی چون او به دلت قرار می بخشد و ارامت می کند.

وقتی که رازهایی که نمی توان به کسی گفت به دلت سنگینی می کند به سوی او

 می روی،چرا که درخانه لبریز از ملکوتش همیشه به روی ارادتمندانش باز است

و تو می توانی ساعت ها با اوازغم ها،از شادی ها وحاجاتت بگویی بدون این که

تورا از خود براند.

آری

به سوی او می روی وکوله بار رنج ها و دردهایت را در کنجی می نهی ،

رشته نیاز را با سر انگشتان تمنا به مشبک ها گره می زنی و چشمان بارانی ات

را به گنبد طلا می دوزی،دل به یاری می سپاری و یار نیز چه زیبا جانت را به

شور می نوازد و تو را به نوشیدن جرعه ای از باده شفا دعوت می کند.

جرعه ای می نوشی ،ارام می شوی،گویی اصلا دردی نداشته ای مثل این که از

 گرداب بلا به ساحلی ارام پیوند خورده ای.می خواهی برخیزی به مشبک های

پنجره تکیه کنی ،احساس میکنی بزرگ شده ای بزرگ،ان قدر بزرگ که اسمان

عشق را با دست هایت می توانی لمس کنی. 

کبوتران اقا با پروازشان بر گرد تو این اتفاق زیبا را جشن می گیرند و تو چقدر

به خود می بالی.

دوستان عزیز : من برای ۳ روز دارم میرم مشهد

ازتمام کسانی که نظر داده بودن ممنون

عاقبت   گیتار زن    دیوانه    شد

السلام علیک یا اباصالح المهدی

از من عبور میکنی و دم بر نمی زنی

تنها خوش است دلم که شاید ندیده ای

یک روز میرسد که در آغوش گیرمت

هرگز بعید نیست خدا را چه دیده ای؟

وقتی میان دفترم یک خاطره جا می شود

این جا میان سال ها یک عشق پیدا می شود

یک فرد کو پنهان میان خاطرات کهنه ام

از دور با چشم ترش قلبم هراسان می شود

کوتاه بود و خواندنی آن خاطرات حک شده

اما صدای پای او بی وقفه پیدا می شود

انگار در دنیا ی من جای دلش خالی شده

امشب که او با حرف من غمگین دنیا می شود

می روم خسته و افسرده

سوی منزلگه ویرانه ی خویش

بخدا می روم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه ی خویش

می برم ، تا که در آن نقطه ی دور

شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه ی عشق

زین همه خواهش بیجا وتباه

می برم تا زتو دورش سازم

ز تو ،ای جلوه ی امید محال

می برم زنده بگورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد ، می رقصد اشک

آه ، بگذار که بگریزم من

از تو ، ای چشمه ی جوشان گناه

شاید آن به که به پرهیزم من

بخدا غنچه ی شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله ی آه شدم ، صد افسوس

که لبم باز بر آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست

می روم ، خنده بلب خونین دل

می روم ، از دل من دست بردار

ای امید عبث بی حاصل

شل سیلوراستاین

عقده هایم باز کن ٬ بر گفته هایم گوش کن

شهر شب فانوس را همچون ستاره می خورد

گر نمی جنبی بیا ٬ دروازه را در پوش کن

عشق ما آوارگی دارد ٬ کلامش خستگی است

جان ساقی ٬ نوشدارویی بیاور نوش کن

در وجود نامرامی های این فصل سیاه

همچو ضحاک قلندر مار را بر دوش کن

خسته و دیوانه و آزرده ام از سهم عشق

جان مطرب امشبی  بر ناله هایم گوش کن

چه پرغرور میروی به جنگ دردهای من

چه عاشقانه میشود غزل در انتظار تو

چه بی بهانه میدود کلام من برای تو

چه رازهاکه گفته ای به قلب بیقرار من

چه قصه ها شنیده ای بهار بی خزان من

چه روزها که رفته ایم به جنگ درد و فاصله

چه روزها سپرده ایم به دست سرد خاطره

چه لحظه ها نگاه تو بر نگاه من دوید

چه عاشقانه دست من به دست گرم تو رسید

چه آه ها کشیده ام برای بی تو بودنم

چه اشکها ریخته ام برای از تو گفتنم

بهار شد فکر من برای با تو ماندم

تمام شد شعر من فدای شعر خواندت

تو کی بودی ای مسافر که منو در من شکستی؟

رفتی اما در دل من تو همیشه زنده هستی...

تو کی بودی که به یادت باید آواره بمونم؟

پا به پای باد شب گرد برمو از تو بخونم"""

انتظار دیدن تو منو آروم نمی زاره

مثل بغضی که گلومو بسته اما نمی باره

چه شکستی که چشاموبرگ تنهایی ربوده...

چشمی از سحر نداشتم اگه داشتم از تو بوده

چه نشستی که شکستم زیر بار غم غربت

خالی از نغمه شوقم...پرم از قصه محنت

گم شدم تو شهر ظلمت رد پایی تو شبا نیست

با صدای هق هق من کسی اینجا آشنا نیست

ای صدای آسمونی پرم از هرچه شنیدم

کاش کی میشد پر میکشیدم به هوای با توبودن...