غزل تازه

 

                           چه می شود که من خسته را بـیـاندیشی

                           وعقده های فرو بســــــته را بـیـاندیـشی

 

                           دمـی  کــنــار دل ســــاده ام فـــرود آیی

                           و این کــبــوتر بشکســــــته را بیاندیشی

 

                          مرا که از دل پایـیــز ها شکســـــته ترم

                          غروب وغــربت پیوســـته را بـیاندیشی

 

                         چه می شودکه سری هم به گوشه ها بزنـــی

                          فــرود بارش آهســـــــته را بـیاندیشـــی

 

                          نه، هیچ برق امیـدی نمی جـهـــــد ازمن

                          چگونه دست زخود شســته را بیانـــدیشی

 

                           و با تمامی اینها کســـــی چـه می دانــد؟

                          کـرم کنی و من خســـــــته را بــیـاندیشی

به پايان فكر نكن ..

انديشيدن به پايان  هر چيز

 شيريني حضورش را تلخ مي كند ..

 بگذار پايان تو را غافلگير كند درست مانند

آغاز

شمع داني به دم مرگ به پروانه چه گفت؟  

 و پروانه به دورش همه شب ،

        من که می سوزم وپروانه ندارم چه کنم ؟

از اينكه مي توانم همدمت باشم خدا را شكر مي گويم

و يا اينكه شريك ماتمت باشم خدا را شكر مي گويم

تو خود در چشم من خواندي كه از تنها نشيني سخت بيزارم

همينكه خاكسار مقدمت باشم خدا را شكر مي گويم

خدا را شكر مي گويم كه در قلبم تو را دارم ، تو را دارم

از اينكه تا ابد بيش و كمت باشم خدا را شكر مي گويم

تو ميداني كه من هم مثل

چه بی تابانه می خواهمت

 ای دوری ات آزمون تلخ زنده به گوری!

تو صد غصه خون جگر دارم

همينكه من خريدار غمت باشم خدا را شكر مي گويم

به آن پروردگار واحد و تنها هزاران مرتبه سوگند

از اينكه مي توانم همدمت باشم خدا را شكر مي گويم

از تنگنای محبس تاریکی

از منجلاب تیره این دنیا      

                             بانک پر از نیاز مرا بشنو

                               آه ای خدای قادر بی همتا

یکدم ز گرد پیکر من بشکاف

بشکاف این حجاب سیاهی را

                                    شاید درون سینه من بینی

                                    این مایه گناه و تباهی را

                                                                                             فروغ فرخزاد

دوستان عزیز من برای ۳ روز میرم مشهد ممنون ازتمام دوستانی که نظر دادن

آسمان هست

امشب بارانم

بگذار ببارم... بر شاخسار ایوان دلت

تا سحرگاهان که گل سرخ وجودت با شبنم در آمیخت

از کنارت رفته باشم ...

باز آمدم با این تمنا

یارب نظر کن جرم عصیانم ببخشا

................................................

الهی و ربی من لی غیرک

كاش دستهايم اين همه  خسته نبود...كاش مي توانستم برخيزم براي ركعت عشق...براي ركعت مهرباني....حس يك روح آشفته....يك روح تشنه....يك روح تشنه...عطش عطش عطش...حس عجز بنده ای حقیر که التماست می کند ... مهربانم چقدر باید درگیر شوم...مدت هاست فکرم سخت درگیر دغدغه هایی است که مرا عجیب محکوم می کند... به نام درختان نیز حتی شک کرده ام ... بعد از پایان نامه فرصت خوبی یافته ام برای اندیشیدن به این همه آشفتگی و بی قراری ...

باید کمکم کنی ...

حس می کنم زندگی ام به بازی شطرنج می ماند...تمام سعی من این است که در این بازی سخت و پرفراز و نشیب رخم را از دست ندهم که تمام اعتقادات و آموخته هایم در این عمر رفته من است...

چشمانم را بستم ,آه بلندی کشیدم.

-ای خدای من ,کمکم کن! به من بگو که من می توانم!

آسمان پر از ستاره است ,یکی را برایم برگزین !

می دانم که تو بهترینی ,به من ثابت کن که تو می توانی !

-صبح نزدیک است.... آه...(کمکم کن)

صدایت می کنم....اما....

-صبح شد. چشمانم را باز کردم.... پری زیبای تنهایی در کنار من نشسته بود

فریاد کشیدم! وای...! تو کیستی؟ نزدیک من نشو!

-خدای من! این چیست؟ این کیست؟

نگاهش کردم......نگاهم می کرد....

لبخندی چهره اش را گل گون کرده بود!

خندیدیم و گفتم: وای خدای من! ستاره ی بخت من این است؟

درود بر تو......!

اگر ما بد شویم تو را بنده گان خوب فراوان است  

اما ...

تو اگر با ما بد شوی ما را خدای دیگر کجاست ؟؟؟