مرگ من روزی فرا خواهد رسید

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستان غبارآلود و دود

یا خزانی خالی از فریاد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

روزی از این تلخ و شیرین روزها

روز پوچی همچو روزان دگر

 سایه ای زامروزها، دیروزها

بعد من ناگه به یک سو می روند

پرده های تیره دنیای من

چشمهای ناشناسی می خزد

روی کاغذها و دفترهای من

می رهم از خویش و می مانم زخویش

هر چه بر جا مانده ویران می شود

روح من چون بادبان قایقی

 در افقهای دور پنهان می شود

می شتابد از پی هم بی شکیب

 روزها و هفته ها و ماه ها

چشم تو در انتظار نامه ای

خیره می ماند به چشم راه ها

لیک دیگر پیکر سرد مرا

 می فشارد خاک دامنگیر خاک!!!

بی تو دور از ضربه های قلب تو

قلب من می پوسد آنجا زیر خاک

بعدها نام مرا باران و باد

نرم می شویند از رخسار سنگ

گور من گمنام می ماند به راه

فارغ از افسانه های نام و ننگ...!!!